Que o capitalismo, quer na súa forma máis "regulada", quer no bárbaro formato das dúas ou tres últimas décadas –léase neoliberalismo– é o meirande inimigo do planeta, e xa que logo da vida no seu conxunto, é algo que non parece admitir discusión. De feito, o neoliberalismo non é máis que a evolución lóxica da ambición enfermiza do capitalismo.

Entre outras moitas cousas, os datos da nosa pegada ecolóxica apuntan a que hogano a humanidade xa superou con creces a biocapacidade do planeta, ou o que é o mesmo, as posibilidades de que a Terra poida achegar os recursos non renovábeis necesarios para manter a nosa civilización da opulencia –dun poucos–, e que á vez sexa quen de soportar os infinitos refugallos que producimos. Chuchamos do planeta como se dispuxéramos de 1,3 Terras, o que, amais de esnaquizar de vez este globo celeste que mantén a vida, tamén fai cada día máis inviábel o desenvolvemento das xeracións vindeiras. Se todos os habitantes do orbe viviran como os europeos precisariamos 3 Terras, e para vivir como os norteamericanos até 7 planetas. Témolos?